Yukarıda saydığımız noktalarda öne çıkan temel sorun aslında vahiysizlikten sapmışlık. Peki bunu ne önleyebilir? Tebliğ . Tebliği öne çıkarmak, toplumsal helak noktasında da önemlidir. Buhranlarda da önemlidir. Şöyle ki: ARAF 155-Bir de Musa tayin ettiğimiz vakitte huzurumuzda bulunmak üzere kavminden yetmiş er seçmişti. Ne zaman ki bunları o sarsıntı yakaladı. Musa dedi ki: "Rabb’im, dileseydin bunları ve beni daha önce helak ederdin. Şimdi bizi ,içimizdeki o beyinsizlerin yaptıkları yüzünden helak mı edeceksin? O da sırf Senin imtihanın; Sen bununla dilediğini sapıklığa bırakır, dilediğine hidayet kılarsın! Bizim velimiz Sensin; artık bizi bağışla, bize merhamet eyle; bağışlayanların en hayırlısı Sensin! Bizler Hz. Musa(AS)’nın işaret ettiği topluma Kur’ani manada yön vermezsek kaçınılmaz son bizi bulacaktır. Hüküm Allah’ındır. ARAF 156-Ve bize bu dünyada da, ahirette de bir iyilik yaz! Biz gerçekten tevbe edip sana yöneldik!" Buyurdu ki: "Azabıma, kimi dilersem onu uğratırım; rahmetim ise her şeyi kapsamıştır. İleride onu özellikle, kötülükten sakınanlara, zekatını verenlere ve ayetlerimize inananlara yazacağım.
Beşeriyet içerisinde düşünürsek, bir şeyin yasak olduğunu bile bile yapan bir insan topluluğu vardır. Bilir onun yasak olduğunu ; fakat nefsi bu eylemi ona yaptırır. Bu açıdan yine tebliği önemli görmekteyim. ARAF 162-Derken içlerinden zulmedenler, sözü değiştirdiler,
kendilerine söylenenden başka bir şekle soktular; zulmu adet haline getirmeleri sebebiyle, Biz de üzerlerine gökten azap salıverdik. 163-Onlara, o denizin bir iskelesi olan o şehrin başına gelenleri sor! O vakit cumartesi yasağına riayet etmiyorlardı. Cumartesi tatili yaptıkları gün balıklar, yanlarına akın akın geliyorlardı. Cumartesi tatili yapmayacakları gün ise gelmiyorlardı. İşte Biz onları günah işlemeleri sebebiyle böyle sınava çekiyorduk! 164-Ve içlerinden bir topluluk: "Ne diye Allah'ı helak edeceği veya çetin bir azapla cezalandıracağı bir kavme nasihat veriyorsunuz?" dediği vakit onlar dediler ki: "Rabb’iniz tarafından mazur sayılmamız için, bir de bakarsınız belki Allah'tan korkar sakınırlar diye." O zaman ümit kesenlerden değil, ümit var olanlardan olmalıyız. Lütfedeninin O olduğunu unutmamalıyız. Bu noktada tüm tebliğlerin sonuçsuz kalması bile sürpriz değildir. Aksine olağandır. Çünkü dalâlete düşenin cezası doğru yolu bulamamadır. 186-Allah kimi saptırırsa, artık onu yola getirecek bir kimse yoktur. O, onları bırakır taşkınlıkları içinde, körü körüne yuvarlanıp giderler. 190-Fakat Allah kendilerine yaraşıklı bir çocuk verince, tuttular O'na kendilerine vergisi üzerine bir takım ortaklar koşmaya başladılar. Allah ise onların koştukları şirkten yücedir.191-O'na, hiçbir şey yaratamayan ve kendileri yaratılıp durmakta olan yaratıkları mı ortak koşuyorlar? 192-Halbuki onlar, onların imdadına yetişmezler, hatta kendilerini bile kurtaramazlar. 193-Eğer siz onları doğru yola çağıracak olsanız, size uymazlar; onları ha çağırmışsınız, ha susmuşsunuz, aleyhinizde sizin için aynıdır. 194-Çünkü Allah'tan başka taptıklarınızın hepsi sizin gibi kullardır. Eğer davanızda doğru iseniz haydi, onları çağırın da size cevap versinler! ARAF 193-Eğer siz onları doğru yola çağıracak olsanız, size uymazlar; onları ha çağırmışsınız, ha susmuşsunuz, aleyhinizde sizin için aynıdır. 198-Siz onları doğru yolu göstermeye çağıracak olsanız işitmezler. Onların sana baktıklarını görürsün, ama görmezler.

Allah'a teslimiyet ve hidayeti buldurma yolunda diyalog değil tebliğ vardır. Tebliği muhatap alan kendisi için almış olur. Tebliğ önderleri Cenab-ı Hak vasıtasıyla görevlendirilerek insanlara Allah'ın doğru yolunu göstermişler, buna inananlar dalâleti bırakıp hidayeti tercih etmişler, böylece Allah'ın rızasını kazanmışlardır. Herkes insanları nereye çağırdığına dikkat buyurması ve üzerinde bu açıdan düşünmesi gerekir. Öncelikle kendini sorgulama, bütün benliğini gözden geçirme amaç olmalıdır. Korku ve ümit bunun başat öğeleridir.